تکه های ليوان بلور!



حسين سرفراز - «مهری» از بوستون آمده بود و «ليلی» از کانادا و «آزاده» از اوهايو . چهل و هشت ساعتی، جوجه ها (که جوجه نيستند و کبوتران در پروازند و برای مهری اما هنوز، با دغدغه...) زير پر و بال مادر، لحظه های خوش با هم بودن را قسمت ميکردند!

بامداد پنجشنبه، با نان و پنير و چای شيرين بر سفره صبحانه، فرصت سفر به گذشته ها پيش آمد و با مهری برای ليلی و آزاده از ديروزها می گفتيم و از ياد و يادبودهايی، که باد آنرا به تاراج نامعلوم برد، و آنروز گذشت و شب آنروز و بامداد جمعه مهری و نازنينانش از واشنگتن بار سفر بستند و به خداحافظی ايستادند. به سنت از زير قرآن عبورشان دادم و کاسه ای آب روشن بدرقه شان کردم و دل گرفته بخانه و اتاقم بازگشتم و حوالی ظهر دلتنگيم را در اين کلمات ريختم و نثار شان باد!

تکه های ليوان بلور!

کجای جاده رسيده اند،
                                        که بامدادان گفتند بدرود!
کجای فکرشان لنگر انداخته است خاطره ديروز،
                                                                         که از ديروزها می گفتيم...

ديروزهای روشنا،
                            که تاريکی پشت هفت دريا گم شده بود،
                           که کرم شبتاب چراغش روشن بود،
                                                                                و مدام،
                            که خوشحال بود روز بارانی!


کجای جاده رسيده اند دوستان تن سپرده به آوازهای سرگردانی
و بکجا خواهند رسيد در پايان جاده غريب.
و کدام چشم انتظار، نگاه مهربانش را نثار خواهد کرد،
و در ازدحام غريبه خيابان،
نشانی را از چه کسی خواهند پرسيد،
و نشانی کجا را بايد پرسيد!؟

خانه درکدام سوی اقيانوس است،
کدام سوی کوه،
کجای اين برهوت چراغانی،
                                        که آنرا نمی شناسی،
                                        که مال تو نيست!

***

سنگ تفرقه بود،
                       و فرود آمد،
                                         و گوشه، گوشه پرتابمان کرد،
انگار تکه های ليوان بلور،
                                که فرو می افتد بر آجرهای کاشی!
و فکر می کنم به کجای جاده رسيده اند، تکه های ليوان بلور،
که بامدادان گفتند:
بدرود!

                                             واشنگتن جمعه 26 آگست 2005
                                             سوم شهريورماه 1384


اشاره ای ديگر:
مهری و ليلی و آزاده قرار بود شب را در «اوهايو» بيتوته کنند و فردا، آزاده به دانشکده اش می رفت و ليلی به تورنتو و مهری به بوستون! يعنی جدايی و هريک به راهی و تا فردا که چه پيش آيد!

 









Girls Who Flee From Home Are Not Criminals

The Iranian Woman Will Be Unveiled in 2025!

چرا معاون رئیس جمهور در امور زنان مانند فعال حقوق زن عمل می کند

ستایش فقر نکوهش عقل٬ این است برنامه سیاسی حاکمان ایران

آقای ظریف به دخترم تذکر داد که اگر بازگردی اعدام می شوی

احمد زیدآبادی به گناباد می رود، احمدی مقدم و رحیمی کجا؟

مناظره خیالی با فاطمه آلیا

خروج از دایره بسته بومی گرائی

روزی که فعال حقوق زن شدم

مادران ایرانی