ایران در خطر

چاره چیست؟ هر یک از ایرانیان با هر نوع تفکر سیاسی به این خطر می اندیشند. آینده چگونه رقم می خورد؟ آنچه مسلم است ایران باقی می ماند. در هر شرایطی ایران با موقعیت خاص استراتژیک در مجموعه ی جهانی باقی می ماند. اما دو نیروی افراطی درون حاکمیت ایران و درون حاکمیت کشورهای غربی روزگار مردم ایران را تیره ساخته اند و دارند آنها را به پرتگاه یأس و ناامیدی که به مراتب از دیگر پرتگاه ها خطرناک تر است نزدیک می کند. چاره چیست؟

از هر زاویه که به موضوع بنگریم جنبه های مثبت و منفی ظاهر می شود و ما را برای موضع گیری روشن در برابر ماجرایی که دارد توش و توان باقیمانده مان را بر باد می دهد، دچار تردید می کند. نمی دانیم از کدام نیروی افراطی دفاع کنیم؟ از آنکه درون حاکمیت ایران ما را به این مقطع حساس کشانده است؟ یا از آنکه درون حاکمیت های غربی کمین کرده تا طعمه را بی دردسر و با تأیید افکار عمومی جهان قورت بدهد. در این وادی سرگشته ایم. اما راهی پیش رو داریم که برای پیمودن آن افراطیون از هر سو مانع آن می شوند. راه این است:
ایجاد مقدمات فوری برای مذاکرات مستقیم ایران و امریکا
برای طرح و تحلیل این راه حل نه تنها افراطیون درون حاکمیت ایران و امریکا مانع ایجاد می کنند، بلکه برخی ایرانیان به شدت از مذاکرات مستقیم ایران و امریکا بیزاری نموده و آن را تمهیدی برای تحکیم نظام جمهوری اسلامی بر می شمارند.

به نظر می رسد ایرانیانی که می دانند حفظ امنیت داخلی، تمامیت ارضی و امنیت خارجی مثل هوا و غذا برای آنها ضروری است، چاره ای ندارند جز اینکه نظرات افراطیون از هر دسته و گروه، دولتی و غیر دولتی را در هر دو کشور ایران و امریکا به ضرورت مذاکره مستقیم ایران و امریکا جلب کنند. حاکمیت ایران و مجموعه ی حاکمیت امریکا و افکار عمومی امریکا بر پایه ی تجاربی که در منطقه در سالهای اخیر به دست آمده است محتمل است زیر فشار خواست وسیع مردم ایران برای مذاکره مستقیم اعلام آمادگی کنند.

 









Girls Who Flee From Home Are Not Criminals

The Iranian Woman Will Be Unveiled in 2025!

چرا معاون رئیس جمهور در امور زنان مانند فعال حقوق زن عمل می کند

ستایش فقر نکوهش عقل٬ این است برنامه سیاسی حاکمان ایران

آقای ظریف به دخترم تذکر داد که اگر بازگردی اعدام می شوی

احمد زیدآبادی به گناباد می رود، احمدی مقدم و رحیمی کجا؟

مناظره خیالی با فاطمه آلیا

خروج از دایره بسته بومی گرائی

روزی که فعال حقوق زن شدم

مادران ایرانی