نسل کودکان از دست رفته

مهرانگیز کار*

مدتی است که خشونت، دوباره در فلسطين شعله ور شده است.

اين خشونتهای پی در پی، در سرزمينی به وقوع می پيوندد که کودکان آن، در نقاشیهای خود، گل و گياه و طبيعت را به تصوير نمی کشند. آنها زيبايیهای طبيعت و سرچشمه های زندگی بخش را نقاشی نمی کنند. برخی می گويند کودکان فلسطينی شادمانیهای طبيعی را از ياد برده اند. اما خوبتر آنکه بگوييم آنها هرگز با اين شادمانیها آشنا نشده اند.

اخيراً يک معلم در مصاحبه با راديو بی بی سی گفت: "کودکان فلسطينی فقط فقر، محروميت، ترس، ديوار، ويرانی و يا آشغال خانه را در نقاشیهای خود بازتاب مي دهند. نقاشیها نگرانی و اضطراب و ناامنی را به بيننده منتقل می کند." وی افزود: اين نسل از کودکان فلسطينی را بايد "نسل کودکان از دست رفته" نام نهاد.

به نظر می رسد نسل کودکان از دست رفته را نه تنها در فلسطين، که در ديگر مناطق بحرانی جهان نيز، فقط معلمان می بينند. سياستمداران از ديدن آنها سرباز می زنند. دوست ندارند نقاشی کودکان از دست رفته را ببينند و در سياستهای خود تجديد نظر کنند. بر پايه نظرات و داده های معلمان، با وجود نسلهايی از کودکان از دست رفته، صلح و امنيت دست يافتنی نيست و چهره آينده، خونين تر از زمان حال قابل پيش بينی است.

در جاهايی از کره زمين که دولت يا عاجز از پاسخگويی است يا از پاسخگويی امتناع می کند، می توان نسل کودکان از دست رفته را شناسايی کرد. در فلسطين سند آتش بس هنوز امضا نشده شکسته می شود، و يتيم شدن يک رويداد روزمره و پذيرفته شده است. گاهی بچه هایی که يتيم نشده اند تا سن 10 سالگی فقط دو سه باری پدر را ديده اند. پدر يا زندانی است يا در ميدان جنگهای بی پايان و بی حاصل است. اين زندگی خالی از شادمانی تبعات خطرناک خود را در نقاشیهای کودکان نشان می دهد. بچه هايی که نمی دانند تفريح و بازیهای کودکانه و دسترسی به مراکز آموزشی و تغذيه خوب و احساس امنيت و ثبات در خانه و کوچه و مدرسه حق آنهاست، به نيستی می انديشند. به انهدام و انتحار می انديشند. از لذتهای هستی خبر ندارند. همه جا گشتهای نظامی، ديوارهای سيمانی، انفجار و خون می بينند.

درد آشنايان صلح انديش، دوست دارند به سياستمداران بباورانند با وجود نسلهای از دست رفته کودکان در جهان، قانون گذاری با هدف پيشگيری از حضور "کودک – سربازان" در مناطق بحرانی، دردی را دوا نمی کند. معلمين نسلهای از دست رفته کودکان را خوب می شناسد و می دانند اين نسلها زندگی را با محروميت و ناامنی و جنگ و بی خانمانی آغاز کرده اند. نوميدی بر تمام زوايای فکر و ذهن و احساس کودکانه شان سايه افکنده است. هرگاه نقاشیهای بچه های فلسطينی را به در و ديوار مراکز مهم تصميم گيری در جهان بياويزند، محتمل است آينده سازان به اين باور برسند که با وجود نسلهای از دست رفته کودکان فلسطينی، با وجود انبوه بچه هايی که نمی دانند صلح و شادمانی و امنيت چيست، آينده و صلح و ثبات در اسراييل و فلسطين به يکسان آسيب پذير است.

هر گاه خوب و زيرکانه به نقاشیهای کودکان فلسطيني بنگرند، به اين نتيجه می رسند که کودکان اسراييلی نيز با وجود همسايگانی تا به اين پايه دردمند و محروم و مظلوم، سرانجام به نسلهای از دست رفته کودکان فلسطينی شباهت پيدا می کنند. نسلهايی که چيزهای کمتر و کمتری برای از دست دادن دارند و در نتيجه نمی توانند به آينده و صلح ياری برسانند. آيا برای نسلهايی از کودکان از دست رفته در سراسر جهان می توان کاری کرد؟

اين خشونت های پی در پی، در سرزمينی به وقوع می پيوندد که کودکان آن، در نقاشیهای خود، گل و گياه و طبيعت را به تصوير نمی کشند. آنها زيبايیهای طبيعت و سرچشمه های زندگی بخش را نقاشی نمی کنند. برخی می گويند کودکان فلسطينی شادمانیهای طبيعی را از ياد برده اند. اما خوبتر آنکه بگوييم آنها هرگز با اين شادمانیها آشنا نشده اند.

*این مقاله در روز سه شنبه 1 خرداد 1386 در روزنامه اینترنتی روز چاپ شد.

 









Girls Who Flee From Home Are Not Criminals

The Iranian Woman Will Be Unveiled in 2025!

چرا معاون رئیس جمهور در امور زنان مانند فعال حقوق زن عمل می کند

ستایش فقر نکوهش عقل٬ این است برنامه سیاسی حاکمان ایران

آقای ظریف به دخترم تذکر داد که اگر بازگردی اعدام می شوی

احمد زیدآبادی به گناباد می رود، احمدی مقدم و رحیمی کجا؟

مناظره خیالی با فاطمه آلیا

خروج از دایره بسته بومی گرائی

روزی که فعال حقوق زن شدم

مادران ایرانی