گزارش از اجتماع سئول


سپتامبر 2007
و شرحی بر غم انگیزترین میزگرد آن


کرۀ جنوبی با برپایی اجتماع بزرگی از سیاستمداران، کارشناسان و فعالان در زمینه های گوناگون مرتبط با فعالیت زنان، از تاریخ 12 تا 15 سپتامبر 2007، موقعیت زن را در مرکز بحث های دقیق کارشناسی قرار داد و زنان دعوت شده از سراسر جهان، تجربیات خود را که در کشورهای محل فعالیت به دست آورده اند با دیگر زنان حاضر در آن اجتماع بزرگ در میان می نهادند. هزینه های هنگفت اجتماع را کمپانی های تجاری و کانال های مهم تلویزیونی جهان تأمین کرده بودند. در یک نگاه کلی می توان گفت که مسائلی مانند ضرورت رشد مدیریت سیاسی زنان برای دستیابی به صلح و بهبود محیط زیست، همچنین شناخت موانع سنتی، فرهنگی، ذهنی که زنان را از حوزۀ اشتغال در بخش خصوصی و به ویژه از راه یافتن به سطوح مدیریت در این حوزه دور می دارد بر دیگر موضوعات مورد بررسی چیره بود. پیام مهمی که اجتماع سئول با آن آغاز شد به نقل از دکتر گودال مدیر موسسه ای با همین نام چنین بود:

"اجتماع زنان جهان در سئول یک پروژۀ شگفت انگیز است که مسایل مرتبط با مدیریت زنان در سراسر جهان را برجسته و قابل شناخت می سازد. اجتماع 2007 زنان جهان در سئول به تعریف رهبری و موفقیت می پردازد و به این موضوع مهم که چگونه زنان می توانند به قدرت بیشتری دست یابند و چگونه می توانند وسایل و تسهیلات لازم برای رهبری در جهان آینده را کسب کنند. قویا احساس می کنم در میان نهادن ایده ها با یکدیگر جهان را هدایت می کند به سوی زدودن وحذف موانع زیست محیطی برای انسان ها و دیگر جاندارانی که در برخورداری از امکانات طبیعی این جهان با انسان شریک هستند. بهبود محیط زیست که بستر انسان است و دیگر جانداران جهان اعم از حیوانات و گیاهان موکول به این تبادل نظرها است."

با این پیام اجتماع زنان جهان در شهر سئول مرکز کره جنوبی آغاز به کار کرد و میزگردهای گوناگون در هتل بزرگ شرایتون فعال شدند. عموما هدف را تلاش برای یافتن یک مدل جدید که بتواند رهبری زنان را برای زنان در آینده ممکن سازد به رسمیت شناخته بودند. لذا تلاش برای ایجاد فهرست و مجموعه ای از ایده ها هدف اعلام شده بود، نه لزوما صدور یک قطعنامه و یک راه حل معین. برابری کلمه ای بود که به کرات در این اجتماع شنیده شد. زنان با تجربه و با بصیرت، اندوخته های ذهنی و تجربی خود را با یکدیگر در میان می نهادند. می شد فهمید که موانع نهادینه شدۀ آئینی و سنتی مهمترین چالش پیش روی زنان در سراسر جهان است که اغلب سیاسستمداران در پناه این موانع زنان را از عرصۀ مدیریت حذف می کنند. برای زدودن و رفع موانع، زنان شرکت کننده در اجتماع سئول می کوشیدند فهرستی از شیوه های چالش با این موانع را با یکدیگر در میان بگذارند.

شگفتا در این اجتماع بزرگ زنانه که برخی کارشناسان نامدار اقتصادی و سیاستمداران و مدیران کمپانی های بزرگ و کانال های مهم تلویزیونی، آن را با پرداخت پول و ارائۀ تخصص و پیشنهاد برپا کرده بودند، از نمایندگان زنان ایرانی که درگیر مبارزات وسیع شده اند خبری نبود. تنها نویسندۀ این گزارش در آن اجتماع حضور داشت که تلاش می ورزید وضعیت کنونی زنان فعال در مبارزات سال های اخیر را گزارش بدهد. اما در شرایطی که حتی چندین زن فعال حوزه های کسب و کار کشور امارات در آن همایش حاضر بودند و در چند میزگرد وضعیت رو به رشد خود را گزارش می دادند، از زنان ایرانی اصول گرا، محافظه کار، اصلاح طلب، مستقل، سکولار فعال در حوزه های ورزشی، فرهنگی و سیاسی و هنری و فعال در کمپین های یک میلیون امضا و حذف مجازات سنگسار خبری نبود. این فقدان باید ریشه یابی می شد. بسیار تلاش کردم تا به ریشه های فقدان زنان ایرانی در این اجتماع بزرگ 2007 کرۀ جنوبی برسم. ریشه یابی هم سخت بود. هم آسان. برای این پرسش پاسخ صریحی نبود. اما بر پایۀ آنچه در ایران می گذرد بدون طرح سئوال، یافتن پرسش چندان دشوار به نظر نمی رسید. ایران مهمترین کشور خاورمیانه، کشوری که عمر حق رأی زنان در آن به بیش از نیم قرن می رسد. کشوری که عمر حضور زنان در پارلمان به نیم قرن می رسد. کشوری که 65 درصد از ورودیه های دانشگاهی آن زن هستند. کشوری که زنان مبارز و فعال حقوق زن در آن چپ و راست به زندان می روند و پس از رهایی دیگر بار کار مبارزه را از سر می گیرند. کشوری که زناننش در دو انقلاب مشروطه و اسلامی بیشترین نقش ها را ایفا کرده اند. کشوری که زنان خود سرپرست در آن انبوهی از زنان را تشکیل می دهند. کشوری که زنانش بدون کمک های دولتی وارد حوزه های کسب و کار در بخش خصوصی شده اند. کشوری با آن همه پیشینۀ مبارزاتی زنان در این اجتماع بزرگ غایب بودند. من به تنهایی نمی دانستم چگونه از آن همه حادثه، رویداد، تلاش برای برابری و حذف موانع سیاسی و سنتی و فرهنگی زنان ایرانی درون کشور سخن بگویم. مانده بودم معطل که در وقت 10 دقیقه ای که برای بیان حال وضعیت زنان کشورم داشتم چگونه از تلاش تاریخی آنان سخن بگویم. غم انگیز بود. خوب که بررسی کردم به این نتیجه رسیدم که کارگردانان اجتماعات جهان نمی خواهند با دعوت زنان فعال ایرانی که در ایران اقامت دارند برای آنها پرونده های سیاسی جدید در ارتباط با بیگانگان و امنیت ملی بسازند. راستی غم انگیز بوده و هست. زنان ایرانی در کشور خود در فقدان آزادی بیان، تن به خطر می دهند و به هر زبان سخن می گویند. اما کنفرانس های بین المللی از ترس اینکه این زنان را طعمۀ حکومت نابردبار و ناشکیبای ایران نکنند، از دعوت آنان سرباز می زنند. آیا دولت ایران این درجه از پرهیز محافل جهان از دعوت زنان ایرانی را در بیلان سود خود می گذارد یا زیان؟ آیا این است حاصل انقلابی که جمعیت انبوهی از زنان ایرانی آن را در مسیر پیروزی پیش برد.

تعداد مهمانان از سراسر جهان به 500 تن می رسید. میزگردهای فعال متنوع بود. مقالاتی که زنان و پژوهشگران به این اجتماع برای انتشار سپرده بودند سوژه های مختلف را در بر می گرفت. شرح میزگردی گفتنی است که در آن یک زن فعال عراقی، یک زن فعال اسرائیلی و یک زن فعال فلسطینی حضور داشتند. میزگرد موضوعات و مطالبی را در برمی گرفت که کاملا تازگی داشت. هاله ال صراف زن عراقی که یک ان-جی-او را در کشورش مدیریت می کند از اینکه دسترسی به امکانات بهداشتی و درمانی در عراق امروز به شدت پایین است سخن گفت و توجه داد که در وضعیت نابسامان سیاسی، مهمترین اصولی که فدا می شود، تأمین ابتدایی ترین نیازهای انسانی است. او جامعۀ جهانی را برای رفع این مشکل به کمک طلبید.

مونا ال فررا فیزیکدان و فعال حقوق بشر فلسطینی از مصیبت ناامنی و تنها ماندگی زنان و کودکان فلسطینی قصه های تلخ را با حاضران در میان نهاد . توجه داد به احساس امنیت برای مردم و به خصوص مادران و گفت مهمترین اصل تربیتی حضور پدر در خانواده است که وقتی مفقود می شود زن نمی داند چگونه آن طورکه دوست دارد فرزند را تربیت کند. وی گفت هم اکنون تعداد ده هزار مرد فلسطینی در اسرائیل زندانی هستند و محتملا 600 زن فلسطینی. در این شرایط فرزندان بی سرپرست و زنان با تعدادی فرزند بی پدر، یکی از مهمترین مشکلات مبتلا به زنان فلسطینی است. در نتیجه نقش زنان فلسطینی برای افزودن بر قدرت مدیریت صلح در آینده در وضعیتی که آنها خود امنیت ندارند قابل تصور نیست.

در تکمیل سخنان این فیزیکدان فلسطینی گابی لاسکی یک زن وکیل مدافع و فعال حقوق بشر که از اسرائیل آمده بود و در میزگرد شرکت داشت به بیان واقعیاتی پرداخت. وی مدیریت یک سازمان معتبر صلح طلب را در اسرائیل امروز به عهده دارد. گابی از ضرورت صلح سخن گفت و از این که مادران اسرائیلی در احساس ناامنی با مادران فلسطینی یک وجه مشترک دارند. گابی از اسرائیل و مونا از فلسطین و عموم حاضران در بحث های پایانی میزگرد هر دو به این نتیجه رسیدند که زنان در فلسطین و اسرائیل باید بتوانند با یکدیگر بنشینند و فارغ از سیاست ها و سیاست گزاری ها، در محافل مستقل تجربیات خود را با یکدیگر مبادله کنند. در پایان میزگرد مونا و گابی هر دو از این واقعیت پرده برگرفتند که یک چنین نشست هایی در شرایط کنونی غیر ممکن است. گابی از این که مرزداران اسرائیلی در محدوده های فلسطینی از رفت و آمد مردم دو سوی مرز به شدت جلوگیری می کنند سخن گفتند و این مانع را بزرگ ترین مانع پیشروی رشد مدیریت زنان برای صلح در آیندۀ فلسطین و اسرائیل برشمردند. گابی از مأموران اسرائیلی و چگونگی کنترل رفت و آمدهای بین مرزی قصه ها گفت و در نهایت هر دو توانستند از برکت برپایی اجتماع بزرگ سئول موضوعی را به بحث های روزمرۀ سیاسی بیافزایند که کاملا تازگی داشت. ضرورت ارتباط مستقل مادران فلسطینی با مادران اسرائیلی مورد تأکید قرار گرفت و همچنین این که در جوامع بحرانی، مدیریت بحران، به بهانۀ کنترل بحران سیاست های افراطی اتخاذ می کند و پیاپی بر شدت بحران ها می افزاید و به جای آن که آن را کنترل کند بحران بر بحران می افزاید. در این مناطق مادران به گونه ای که در اجتماع سئول قابل فهم بود، دارند تلاش می کنند تا فراتر از سیاستمداران، در سرزمین های بحرانی، فاقد امنیت و بلا زده شان در راه کسب مدیریت صلح در آینده جهان گام بردارند.

و اما غم انگیزترین میزگرد، میزگردی بود که مدیریت آن با خانم پرا ولز کمیسیاریای اتحادیۀ جهانی سازمان ملل متحد بود. راجا ال خوزانی ریئس شورای ملی زنان عراق ضمن یک گزارش مقایسه ای و تصویری و آماری از وضعیت زنان عراقی پیش از ورود نیروهای خارجی به آن کشور خبر داد. این تصاویر و آمارها به اندازۀ کافی نگران کننده بود. رجا که حرفه اش پزشکی است با ارائۀ تصاویری به حاضران توجه داد که پیش از ورود نیروهای خارجی حق انتخاب حجاب برای زنان تا چه اندازه تثبیت شده بود و بعد از آن زنان بی حجاب عراقی اغلب و برای حفظ امنیت و مصونیت از حمله و هجوم افراطیون دینی مجبور شده اند با حجاب در محافل عمومی حاضر شده و این حضور را به حداقل ممکن برسانند. آمارها تکان دهنده بود و خبر می داد در شرایط جنگ محال است بهبودی در وضعیت زنان ایجاد بشود. وی مداخلۀ زنان را برای در دست گرفتن مدیریت صلح در جهان آینده تنها راه حل ممکن اعلام کرد.

مریم آل مهدی زن فعال سودانی در حزب ملی به مسائل دارفور پرداخت و از تجاوز به زنان در فاجعۀ دارفور اطلاعات دقیقی در اختیار گذاشت. او نیز بهبود وضعیت زنان در مناطق بحرانی را موکول به پایان بخشیدن به جنگ های قبیله ای و محلی اعلام کرد و به ارائۀ نمونه هایی از اقدامات صلح جویانۀ زنان در منطقۀ بحرانی سودان پرداخت ک بر پایۀ آن زنان شجاعی توانسته بودند از درجات بحران و خشونت بکاهند و وارد مذاکره با نیروهای مقابل بشوند.

امل جادو زن جوانی که از هاروارد دکترا دارد و در مجموعۀ دولت محمود عباس در فلسطین فعال است، به موقعیت اسفبار زنان فلسطینی در مناطق بحرانی پرداخت و ضمن ارائۀ نقشه های جغرافیایی که از کوچک و کوچک تر شدن فضای مسکونی فلسطینی ها طی چند دهه حکایت می کرد، وضعیت دشوار مردم به خصوص زنان و کودکان را غیر قابل تصور اعلام نمود.

و سرانجام در سهمیۀ 10 دقیقه ای ایران از این اجتماع بزرگ زنان جهان در سئول، نویسندۀ این گزارش به صورت فشرده از تبعیض های قانون، و اجتماعی علیه زنان سخن گفت و وضعیت زنان عضو کمپین های یک میلیون امضا و حذف سنگسار در آن اجتماع گزارش شد. زنان حاضر در جلسه که هر یک مدیریت یک سازمان مهمی را در جهان به عهده داشتند می خواستند راه هایی پیدا کنند برای افتتاح باب مذاکره با مقامات رده بالای سیاسی ایران تا شاید فعالان حقوق زن از امنیت نسبی برخوردار بشوند. در پایان این میزگرد که حاضران به آن غم انگیزترین میزگرد اجتماع زنان در سئول لقب دادند، چهرۀ عموم شرکت کنندگان در هم و گرفته بود. به اندازه ای که با وجود پایان میزگرد، آنها اطاق را ترک نمی کردند و مذاکره با هدف پیدا کردن راه های ارتباطی برای نزدیک شدن به صلح و پایان بخشیدن به خشونت را همچنان دنبال می کردند. وضعیت زنان ایران کاملا در مرکز توجه آنان قرار گرفته بود.

مهرانگیز کار
سپتامبر 2007


 









Girls Who Flee From Home Are Not Criminals

The Iranian Woman Will Be Unveiled in 2025!

چرا معاون رئیس جمهور در امور زنان مانند فعال حقوق زن عمل می کند

ستایش فقر نکوهش عقل٬ این است برنامه سیاسی حاکمان ایران

آقای ظریف به دخترم تذکر داد که اگر بازگردی اعدام می شوی

احمد زیدآبادی به گناباد می رود، احمدی مقدم و رحیمی کجا؟

مناظره خیالی با فاطمه آلیا

خروج از دایره بسته بومی گرائی

روزی که فعال حقوق زن شدم

مادران ایرانی