خروس بی محل (2)

شاید در شرایط کنونی تأکید بر مسئولیت مردم بی وقت به نظر برسد. اما خوب که رویدادها را بررسی می کنیم به این نتیجه می رسیم که باید از نقش خود در آنچه واقع می شود و تلخ و نگران کننده است سخن بگوییم. دیری است مجازات قطع اعضاء بدن در قوانین جزایی ایران گنجانده شده و هربار که اجرای این مجازاب به صورت خبر انتشار می یابد داغ همه تازه می شود. مجازات قطع اعضاء بدن که از جملۀ "حدود" است به اندازه ای ایجاد خشم و غم و غصه کرده که برخی فقها اعلام می کنند "اجرای مجازات حدود در زمان غیبت امام معصوم جایز نیست". این فتاوی بی اثر است و صاحبان فتوی سرزنش می شوند.

اما انگیزۀ نگارش این یادداشت پرداختن به حدود و منشأ زمینی یا آسمانی مجازات "حدود" نیست. بلکه این است که بیندیشیم حکم قطع اعضاء بدن توسط چه کسانی اجرا می شود؟ شنیده ها حاکی است مجریان از علم پزشکی و جراحی بهره ها دارند. یعنی چاقو یا ساطور یا اره را دست هر کسی نمی دهند. آن کس که به قطع اعضاء بدن محکوم اقدام می کند تجهیزات اطاق عمل را به کار می گیرد و بعد از آن هم محکوم را در بیمارستان بستری می کنند و روی زخم هایش را می بندند، بخیه می زنند، مرهم می گذارند، پانسمان می کنند، تا از خونریزی یا مثلا کزاز نمیرد و یک عمر را با نقص عضو و به صورت یک انسان معلول ادامه بدهد. به عبارت دیگر یک زندگی پر از شکنجه را بر او تحمیل می کنند. خب، نتیجه می گیریم که مجریان در حوزۀ پزشکی، جراحی یا دستکم پیراپزشکی و کمک جراحی، دانش و تجربه و تخصص اندوخته اند. این جاست که پرسش اساسی مطرح می شود: این مجریان چه کسانی هستند؟ کجا دانش و تجربه اندوخته اند ؟ آیا دوره های کوتاه مدت گذرانده اند به صورت خاص و کاملا محرمانه؟ آیا سوگند پزشکی هم یاد کرده اند و سپس وارد این حوزه از جراحی شده اند؟ اگر اینگونه است درست در نقطۀ مقابل سوگند پزشکی عمل می کنند. سوال پشت سوال طرح می شود و کار به جایی می رسد که بیش از قانونگذار، از آن چه مجریان این قوانین به ان تن می دهند شگفت زده می شویم. ای کاش محافل پزشکی ایران و نظام پزشکی به این پرسش ها می توانستند پاسخ بدهند و به این تردیدها که مبادا مجریان احکام قطع اعضای بدن پاره های تن شان باشند، پایان بخشند. وظیفۀ پزشک، پرستار، تکنیسین اطاق عمل و ...، افزودن بر توانایی انسان های دردمند است و نه قطع اعضاء بدن انسان های سالم به بهانۀ اجرای مجازات "حدود" ! مردم حق و مسئولیت دارند تا از چند و چون این قضایا با خبر بشوند. آنچه مسلم است مجازات قطع اعضاء بدن توسط افراد غیر متخصص در امور پزشکی و جراحی و پیراپزشکی صورت نمی گیرد ! اینها که در زمینۀ پزشکی و جراحی و پیراپزشکی دانش و تجربه اندوخته اند و اینک آن را بر ضد توانایی های انسان به کار می برند چه کسانی هستند ؟ چرا آن همه نهاد حقوق بشر که هر روز مثل قارچ می روید و ایمیل پشت ایمیل به جهان مخابره می کنند، این افراد را که در جمع مردم عادی و متخصصان حضور دارند شناسایی نمی کنند و به افشاء نام آنها نمی پردازند ؟ آیا نظام پزشکی در این باره مسئولیتی احساس نمی کند ؟ آیا نظام پزشکی با هدف دفاع از حیثیت اعضای این نظام ضروری نمی داند دربارۀ موضوع توضیحی بدهد ؟

 









Girls Who Flee From Home Are Not Criminals

The Iranian Woman Will Be Unveiled in 2025!

چرا معاون رئیس جمهور در امور زنان مانند فعال حقوق زن عمل می کند

ستایش فقر نکوهش عقل٬ این است برنامه سیاسی حاکمان ایران

آقای ظریف به دخترم تذکر داد که اگر بازگردی اعدام می شوی

احمد زیدآبادی به گناباد می رود، احمدی مقدم و رحیمی کجا؟

مناظره خیالی با فاطمه آلیا

خروج از دایره بسته بومی گرائی

روزی که فعال حقوق زن شدم

مادران ایرانی