سالروز کشتار سیاهان است – 11


بخش 11 از خاطرات سفر به آفریقای جنوبی را که در سال 2010 دست داد ادامه می دهم :

روز 21 مارس 1360 پلیس آپارتاید به سیاهان به صورت وحشیانه ای حمله کرده است . یک دختر دانشجوی حقوق که شهروند زیمبابوه است ، من را با خود به محل برگزاری مراسم سالگرد این رویداد تاریخی می برد . باید نیم ساعت رانندگی کنیم تا از دانشگاه کیپ تاون به دانشگاهی که محل مراسم است برسیم . این روز در آفریقای جنوبی "روز حقوق بشر" است . زیبائی کیپ تاون در فاصله ی دو دانشگاه خیره کننده است . به محوطه ی دانشگاه که می رسیم ، شادمانی و جوانی و امید از در و دیوار می ریزد
دانشگاه " وست کیپ " نام دارد و در دوران آپارتاید یعنی تا 15 سال پیش ( نسبت به تاریخ نگارش که 2010 است ) خاص رنگین پوست ها بوده ( سیاه و هندی ) . سفیدها اساسا وارد آن نمی شدند . آنها کیپ تاون را داشتند که در انحصار نژادشان بود . روح دانشگاه وست کیپ چیز دیگری است . شادمانی و اعتماد به نفس مثل یک میراث در آن موج می زند . هنوز که هنوز است سفیدها به عادت یا با انگیزه های تبعیض وارد آن نمی شوند . شاید هم به ندرت سفیدهائی نامنویسی می کنند ، ولی در برابر انبوه نژادهای رنگی به چشم نمی آیند . در این جا وجد و حال دیگری در فضا موج می زند که قابل توصیف نیست . آثار تو سری خوری تاریخی نژاد سیاه و قهوه ای دیده نمی شود .
شعارهای رویداد خونین سال 1360 همه جا هست . جائی نوشته اند : مسئله ی تازه ، فکر تازه
جلسه شروع می شود . یک عضو پارلمان ، یک سفیر سابق ، و برخی دیگر شخصیت های دانشگاهی نشسته اند . قرار است از 21 مارس 1960 و پیامدهای آن بگویند . پیش از ورود به این جلسه روزنامه ی "کیپ تایمز" را مثل هر روز خوانده ام و از زبان آقای مالما رهبر تندرو شاخه ی جوانان حزب کنگره ی آفریقای جنوبی فهمیده ام قضیه از چه قرار است . در سال 1360 که رژیم آپارتاید در کار تصویب قوانین محدود کننده ی بیشتری برای رنگین پوست ها بوده و قوانین خاص محدودکننده ای برای زنان در دستور کار داشته ، احزاب سیاسی مستقل معترض می شوند . کنگره ی ملی آفریقا تصمیم می گیرد پایان مارس تظاهرات اعتراضی برگزار کند . اما یک سازمان سیاسی به نام " پان آفریقائیست پی ا سی " که مرام سیاسی آنها نوعی تاکید بر پان آفریقائی و دوری از غرب بود پیشدستی می کند و روز 21 مارس 1960 تظاهرات اعتراضی را سامان می دهد . پلیس آپارتاید بر آنها آتش می گشاید . 69 نفرکشته و تعدادی مجروح می شوند . این رویداد بر جامعه به شدت اثر می گذلرد . داوری مردم را نسبت به حکومت بکلی تغییر می دهد . همچنین توجه جامعه ی جهانی به سوی آفریقای جنوبی جلب می شود . از آن هنگام پس از انتشار فیلم ها و عکس های کشتار ، آفریقای جنوبی پا به مراحل تازه ای از تحولات سیاسی می گذلرد که سر انجام به محو آپارتاید و جایگزینی یک قانون اساسی دموکراتیک به جای نظام قانونمند آپارتاید در سال 1996 منجر می شود .
این است که واقعه را در سرآغاز سقوط رژیم آپارتاید به رسمیت می شناسند . آقای مالما در روزنامه ی 23 مارس 2010 گفته است پان افریقائیست ها پ ا سی و رهبر سابق آن ، این واقعه را از کنگره ی ملی آفریقای جنوبی دزدیده اند . وی ادعا کرده رهبری پان آفریقائیست ها با برگزاری زودهنگام تظاهرات اعتراضی ، این اقدام را به خود اختصاص داده است . در این اظهار نظرها جاه طلبی آقای مالما و درگیری در جنگ قدرت موج می زند . مالما باری دیگر به مطبوعات حمله کرده و گفته ژورنالیست های سفید در آفریقای جنوبی برای دشمن که هنوز از آنها به صورت تحقیر آمیز " مزرعه داران سفید " نام می برد ، کار می کنند . این دومین بار است که مالما به روزنامه نویس های سفید حمله می کند . رئیس جمهور در برابرش موضع گرفته و برای آن که بنیادهای گذار مسالمت آمیز متزلزل نشود اعلام می کند روزنامه نگاران می توانند و اجازه دارند کارشان را بی ترس انجام بدهند . بار پیش مالما برای تحریک رئیس جمهور گفته بود روزنامه نویس های سفید می خواهند دولت را ساقط کنند و اگر مردم بر ضد آنها قیام نکنند ، آنها رهبران کنگره ملی آفریقای جنوبی و دیگر سیاستمداران برجسته ی سیاه را حذف خواهند کرد .
سرانجام روزنامه نویس های سفید مجبور شدند نامه ای به رئیس جمهور بنویسند و از وی حمایت مطالبه کنند .
در مراسم ، این گفتار مالما با نگرانی دهان به دهان می چرخید و بخصوص نیروهای آکادمیک حاضر در جلسه نگرانی خود را از این پدیده که آن را مضر به حال دستاوردهای گذار مسالمت آمیز می دیدند ابراز می داشتند . هر چه بیشتر با آفریقای جنوبی آشنا می شوم ، بهتر می فهمم که دانشگاهیان چه نقش پررنگی در گذار مسالمت آمیز به دموکراسی از سالها پیش از آن ایفا کرده اند و چه نقش تاثیر گذاری در حفظ دستاوردهای آن ایفا می کنند . نیروهای آکادمیک سیاست را وارد نظریه های خود کرده و لحظه به لحظه گفتمان دموکراسی و حقوق بشر را به صورت علمی و آکادمیک توسعه می دهند . به نظر می رسد مالما و امثال او با سوء استفاده از آزادی بیان و دموکراسی نخواهند توانست مراکز دانشگاهی را منفعل کنند .

 









Girls Who Flee From Home Are Not Criminals

The Iranian Woman Will Be Unveiled in 2025!

چرا معاون رئیس جمهور در امور زنان مانند فعال حقوق زن عمل می کند

ستایش فقر نکوهش عقل٬ این است برنامه سیاسی حاکمان ایران

آقای ظریف به دخترم تذکر داد که اگر بازگردی اعدام می شوی

احمد زیدآبادی به گناباد می رود، احمدی مقدم و رحیمی کجا؟

مناظره خیالی با فاطمه آلیا

خروج از دایره بسته بومی گرائی

روزی که فعال حقوق زن شدم

مادران ایرانی