زنان در حبس خانگی


آیا شوهر حق دارد همسر خود را در حبس خانگی نگاهدارد و به او اجازه ندهد با خویشاوندان و دوستان دیدار کند؟
خانه امن در هفته های اخیر چندین نامه از زنان تهرانی و دیگر شهرها دریافت کرده که بسیار نگران کننده است و از یک گونه خشونت خانگی خبر می دهد که پیرامون آن اساسا قانونگذاری و چاره جوئی نشده است. زنانی از ایران پیام می فرستند که دوست یا خواهر یا دخترشان را مدتهاست ندیده اند و شوهر اجازه نمی دهد زن با آنها رفت و آمد داشته باشد. این مراجعین به خانه امن از طرفی به شدت نگران سلامت جسمی و روحی عزیزی هستند که در حبس خانگی شوهر به سر می برد و چون همه می دانند شوهر عادت به خشونت ورزی و ضرب و جرح همسر دارد، از آن می ترسند که زن در حبس خانگی به قتل برسد یا خودکشی کند یا نقص عضو پیدا کند. و اغلب این پرسش مهم را طرح می کنند که چگونه می توانند از مرد به اتهام سلب آزادی های اجتماعی از همسر که خروج از خانه و دیدار با خویشان و دوستان از مصادیق آن است در مراجع قضائی کشور شاکی بشوند؟
پرسش بسیار با اهمیت است. از دو زاویه: یک این که به موجب اسناد بین المللی سلب حقوق اجتماعی فقط به حکم دادگاه و با شرایط خاص در باره ی مجرمان با جرائم سنگین ممکن می شود و افراد نمی توانند آزادی های اجتماعی را از یکدیگر سلب کنند. دوم آن که شوهر خشونت ورز وقتی حق دیدار همسر با خویشان و دوستان را از او سلب می کند، بیم آن می رود که زن را در حبس خانگی به قتل برساند یا باعث افسردگی و نقص عضو او بشود.
قوانین ایران بر گرفته از فقه شیعه است. مراجع دینی اغلب بر این عقیده اند که زن بدون رضایت شوهر نباید خانه را ترک کند، مگر برای امری بسیارضروری که البته دیدار دوست و آشنا و خانواده یا لذت بردن از فضای عمومی از جمله ی این ضرورت ها شناخته نشده است. قانون هم در این باره ساکت است و می شود پیشاپیش گفت افرادی که از دختر یا خواهر یا دوست خود بی خبر می مانند و شوهر به آنها حتا حق برقراری ارتباط تلفنی با همسرش را نمی دهد، اگر به دادگاههای ایران مراجعه کنند و بر ضد آن شوهرکه دوست و عزیزشان را حبس کرده، شاکی بشوند، صداشان به جائی نمی رسد. این جاست که در تعریف خشونت خانگی همه باید تجدید نظر کنند و محرومیت زن از حق معاشرت و دیدار وممنوعیت خروج از خانه و حضور در فضای عمومی را در تعریف خشونت خانگی بگنجانند. سلب حقوق اجتماعی از زن و نگاهداشتن او در خانه به تنهائی خشونت خانگی است و نتایج مترتب بر آن بیش از آن است که تصور می شود. در انزوا و تنهائی است که زندانی در دست زندانبان، انواع گوناگون خشونت را مجبور است تحمل کند، بی آن که شهودی بر آن حضور داشته باشد. قربانی در انزوا فرصتی برای دفاع از خود در مراجع قضائی و محافل خانوادگی پیدا نمی کند و سرانجام بیمار و افسرده می شود، اگر معلول و ناقص نشده باشد.
بنابراین از عموم حقوقدان های ایرانی انتظار می رود، به این بحث بسیار مهم و حساس حقوق بشری وارد شده و قانونگذار را به اصلاح قانون با هدف کنترل خشونت خانگی متقاعد کنند. در این جا مقصود از اصلاح قانون این است که خلاء قانونگذاری رفع شده و حبس خانگی زن توسط شوهر و محروم کردن زن از معاشرت با دوستان و خویشان و حضور در عرصه های اجتماعی، جرم تلقی شده و شوهر متخلف را بتوان با حکم دادگاه و به موجب قانون ملزم کرد تا به حبس خانگی زن پایان بدهد و خود نیز بابت این عمل مجرمانه مجازاتی را تحمل کند.
"اعلامیه حذف خشونت علیه زنان" موضوع قطعنامه 48/104 مجمع عمومی سازمان ملل متحد مصوبه 23 فوریه 1994 میلادی با صراحت محروم کردن مستبدانه زنان از آزادی را زیر مجموعه ی خشونت علیه زنان برشمرده و دولتهای عضو سازمان ملل متحد را فرا خوانده تا با این شکل از خشونت خانگی به صورت قانونی برخورد کنند.
ماده 1 اعلامیه مقرر می دارد:
در این اعلامیه، "خشونت علیه زنان" به معنی هر عمل خشونت آمیز بر اساس جنس است که به آسیب یا رنجاندن جسمی، جنسی، یا روانی زنان منجر بشود، یا احتمال می رود که منجر شود، از جمله تهدیدات یا اعمال مشابه، اجبار یا محروم کردن مستبدانه زنان از آزادی است، که در منظر عموم یا در خلوت زندگی خصوصی انجام شود."
مفاد حقوق بشری این ماده تا کنون مورد توجه قانونگذاری در جمهوری اسلامی قرار نگرفته و بر حسب نامه های رسیده، تعداد مردان ایرانی که زن را در خانه زندانی کرده و تلفن را از دسترس او خارج می کنند و او را به صورت مستبدانه در حبس خانگی می گذارند رو به افزایش است. علت آن است که در جمهوری اسلامی ایران قانونگذاری با هدف برابری زن و مرد و کنترل خشونت خانگی صورت نمی گیرد و مردان که از این ضعف و نقص قانونگذاری با خبرند، بر رفتار خشونت آمیز خود می افزایند.
مهری ملکوتی
بر گرفته از سایت خانه امن

 









Girls Who Flee From Home Are Not Criminals

The Iranian Woman Will Be Unveiled in 2025!

چرا معاون رئیس جمهور در امور زنان مانند فعال حقوق زن عمل می کند

ستایش فقر نکوهش عقل٬ این است برنامه سیاسی حاکمان ایران

آقای ظریف به دخترم تذکر داد که اگر بازگردی اعدام می شوی

احمد زیدآبادی به گناباد می رود، احمدی مقدم و رحیمی کجا؟

مناظره خیالی با فاطمه آلیا

خروج از دایره بسته بومی گرائی

روزی که فعال حقوق زن شدم

مادران ایرانی